Het is inmiddels alweer tien maanden geleden dat ik aan de start stond van een heel bijzondere loop, maar nu pas kom ik er echt toe om het even op papier te zetten. Soms hebben de mooiste ervaringen wat tijd nodig om te landen.
Lopen waar je anders nooit mag lopen
Voor de 25ste verjaardag van de Sontbrug, de brug tussen Denemarken en Zweden, organiseerden ze een speciaal loopevement: een halve marathon van Kopenhagen naar Malmö. Het was nog maar de derde keer dat lopers op de brug konden.
Wat de Broloppet zo legendarisch maakt, is de plek waar je loopt. Op de Sontbrug (Øresundsbrug) kom je er als voetganger normaal gesproken nooit op. Je ziet de indrukwekkende constructie en de zee meestal alleen vanuit het raampje van de trein of de auto terwijl je de grens oversteekt. Bovendien zijn er aan die brug voor velen veel emoties gekoppeld. Je zou de eerste niet zijn die me verteld dat er al eens traantje op die brug gepinkt wordt, zowel van het ‘weer thuis-gevoel’ als het afscheid van Zweden.
Broloppet was dus een gewild evenement: maar liefst 100.000 lopers wilden een kaartje bemachtigen maar er waren maar 40.000 startplaatsen. Ik had geluk want ik was er net nog bij. Ik kon beginnen trainen…
De motivator na 8 jaar
Na een blessure acht jaar geleden was ik volledig gestopt met lopen. Hoewel ik daarna wel enkele pogingen deed om weer te beginnen, hield ik het nooit vol. Tot de Broloppet (The Bridge Run) op mijn pad kwam. Dit was de ideale motivator om de loopschoenen weer aan te trekken en vol te houden deze keer.
Ik koos voor de Start2Run app, en ik ben daar nog steeds enorm enthousiast over. In het begin was het trouwens echt afzien: tijdens de eerste loopjes kon ik nog geen twee minuten aan één stuk lopen. Ik was letterlijk aan het aftellen tot het moment dat ik weer mocht wandelen. Maar de aanhouder wint, en de droom om over de brug te lopen hield me gaande.
Ondertussen genoot ik van de runner’s high, was het lopen de perfecte manier om te ontspannen en ‘en passant’ verloor ik ook de overbodige kilo’s die zich beetje voor beetje hadden opgestapeld.
Goede voorbereiding, met dank aan mijn broer
Voor een halve marathon tussen twee landen laat je liever niets aan het toeval over. Ik heb me vooraf ook verdiept in gels en sportdrank. Dankzij de tips van mijn broer (die al ettelijke marathons, sparta runs en hyrox-wedstrijden deed) had ik uiteindelijk de voor mij perfecte hoeveelheden mee tijdens de loop. Het bleek cruciaal: ik nam zelfs bij elke bevoorrading iets aan en ook alles wat ik zelf aan voorraad bij me had, was aan het einde op.
Het was een erg warme dag. Dat bleef niet zonder gevolgen; ik zag regelmatig mensen aan de kant van de weg liggen en de ambulances reden af en aan. Zelf kreeg ik het vooral aan het einde lastig. Op de brug zelf was er nog een beetje wind, maar zodra we Malmö inliepen, viel de warmte pas echt op je. Toch ging het, alles bij elkaar genomen, voor mij erg vlot. Veel vlotter dan ik had gedacht.
Het parcours
Ik koos ervoor om bij de pacer van 2u40 minuten te blijven. Dat was de laatste groep. Ik sprak hen aan de startlijn even aan want ik was wel benieuwd of ze dan de brug omhoog bijvoorbeeld wat trager zouden lopen. Maar dat was niet het geval. Ze zouden de hele tijd dezelfde snelheid aanhouden. Ai, daar had ik niet op gerekend. Maar goed, als ik hen moest lossen, had ik nog 20 minuten over om binnen de tijd te zijn.
Het parcours begon met een kort stukje in Denemarken en het was al meteen aan een serieuze snelheid. Ik heb de eerste 10 minuutjes altijd nodig om mijn ritme te vinden. Voor we het wisten gingen we al de tunnel in. Ik vond het erg spannend en deed mijn best om het tempo aan te houden. Er waren blijkbaar meer lopers die zich aan de snelle start hadden laten vangen: in de tunnel zag ik de eerste wandelaars al.
Ik keek naar mijn uurwerk: we waren amper 20 minuten aan het lopen en ik was eigenlijk ook al op. Maar eens er wat wind door de tunnel waaide vond ik mijn tweede adem. Ik herinner me nog het helse lawaai in de tunnel van de ventilatoren: ik kon mijn muziek niet meer horen. Aan het einde van de tunnel leek ik te kunnen versnellen, ook al was het licht bergop. Ik stak meerdere lopers voorbij en voelde me sterk. Maar ik wist ook dat ik amper een vierde van het parcours had afgelegd….
Pepparholmen: even op adem komen
Na de tunnel kwam het eiland Pepparholmen of Peberholmen. Dit was 4 km plat, genieten van de natuur en opladen voor wat zou komen: de brug zelf. Hier had ik via Whatsapp zelfs even contact met het thuisfront. Behalve bij de eerste kilometers in Kopenhagen en de laatste 2 km van de halve marathon in Malmö stonden er geen supporters langs het parcours. Ik liep goed door en was bijna bij de pacers van 2u30 toen we aan de voet van de brug waren.
Dé brug
Nu begon het echt. Ik wist dat ik bij het bergop lopen mijn snelheid wat moest aanpassen. Dit stuk had ik mentaal opgeknipt: eerst tot aan de eerste pijler, dan tot aan de grens met Zweden. Ik liep mijn eigen tempo en probeerde zoveel mogelijk van het uitzicht te genieten. Dit was waarvoor ik al die maanden getraind had. De eerste pijler was in zicht, iets later stak ik ook de grens met Zweden over.
Boven op de brug werd ik weer ingehaald door de pacers waarmee ik startte. Dat vond ik wel even jammer maar het was ook wel te verwachten. Ik wist ook: vanaf hier gaat het enkel nog bergaf. De vermoeidheid begon op te spelen maar tegelijkertijd leek ik ook te zweven. Ik stak veel lopers voorbij, had energie om te lachen naar de fotografen die langs het parcours opgesteld stonden en stuurde zelfs nog enkele foto’s naar het thuisfront.
Euphoria
Het moeilijkste stuk van het parcours waren voor mij de laatste kilometers. Bij het binnenkomen van Malmö viel de warmte op me. Ik kapte het water van de bevoorrading volledig over me. Ik wist dat ik er bijna was maar na 20 km lijkt aan de laatste 1,1 km echt geen einde te komen. Nog een bocht en nog een bocht. Ik hoorde het gejuich van de mensen langs de kant van de weg amper, kon alleen maar denken: stap voor stap…
Vlak voor ik de finish bereikte, gebeurde er iets moois: Loreen met “Euphoria” begon te spelen door mijn oortjes. Op dat moment had een nummer niet passender kunnen zijn. Ik had het gehaald! Zo trots toen ze me de medaille rond deden. Hier had ik 15 maanden voor getraind. Ik was zo blij!
De regels waren streng: we hadden precies 3 uur de tijd om de halve marathon af te leggen. Uiteindelijk finishte ik in 2u37. Een resultaat waar ik, zeker gezien waar ik vandaan kwam, ontzettend trots op ben.
De race na de race
Van de aankomst zelf heb ik echter amper kunnen genieten. Ik moest die avond namelijk voor mijn werk in Örebro zijn en moest mijn trein halen. Meteen na de finish haastte ik me naar de plek waar ik mijn tas kon ophalen en vervolgens naar de rijen voor de bussen naar het station.
Die rijen waren echter zo lang en chaotisch dat ik besloot om niet te wachten. In plaats daarvan ben ik de ongeveer 5 kilometer naar station Triangeln gewandeld — en dat aan een hoog tempo! Het besef kwam pas uren later, toen ik eindelijk rustig op de trein zat: ik had gewoon een halve marathon gelopen.
Van de brug naar de hoofdstad: mijn volgende doel
Die 2u37 op de brug smaakte blijkbaar naar meer. De Bridge Run was niet alleen een overwinning op die acht jaar zonder sport, maar ook de vonk die het vuur weer aanwakkerde. Inmiddels zijn we tien maanden verder en heb ik een nieuw doel in het vizier: de Marathon van Stockholm, op 30 mei 2026. Kom je supporteren?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.